Slika 2. Zadnja noga dorzalni pogled

Slika 3. Fotografija zgloba in situ

Slika 6. Rendgenogram posle operacije

Kod ove mačke nije bilo moguće izvršiti sanaciju maleolarnog procesusa već se pristupilo sanaciji luksacije artrodezom skočnog zgloba uz pomoć čelične hirurške pločice debljine 1 mm i širine 4 mm koja je savijena pod uglom od 105°. Načinjen je dorzomedijalni rez od distalnog dela tibije pa sve do sredine metatarzalnih kostiju. Nakon preparacije ligamenata, nerava i krvnih sudova, postavljena je pločica koja je pričvršćena uz pomoć čeličnih vijaka prečnika 1 mm i dužine 6–10 mm za tibiju, četvrtu i centralnu tarzalnu kost i četvrtu metatarzalnu kost. Posle postavjanja ligamenata, krvnih sudova i nerava u prvobitni položaj izvršeno je šivenje kože.

Postoperativni tok i oporavak su prošli uz manje komplikacije u vidu sporijeg zarastanja rane i privikavanja mačke koja je živela i u kući i napolju da sada svo vreme provodi unutra u ograničenom prostoru. Mačka je počela da koristi nogu tek nakon četiri nedelje, ali treba uzeti u obzir i sporije zarastanje rane. Za analgeziju je korišćen nestereoidni antiinflatorni lek — meloxicam u dozi od 0,5 mg jednom dnevno, 21 dan posle operacije. Antimikrobna terapija je vršena cefalosporinskim preparatom treće generacije — ceftriaxonom u dozi 33 mg/kg narednih 14 dana, uz svakodnevnu higijenu rane bez previjanja.

Slučaj 2. Luxatio articuli intertarso-tarso-metatarsalis

Nemački ovčar, star 18 meseci, mužjak, je povređen u igri pri doskoku sa visine od 60–70 cm. Na fotografiji načinjenoj pre ortopedske intervencije, jasno se uočava otok i nepravilan pravac pružanja tarzalnih i metatarzalnih kostiju u predelu između petne kvrge i prstiju (slika br. 7). Fotografija takođe ilustruje i način na koji se u Veterinarskoj ordinaciji „GUTA“ vrši priprema operacionog polja uz pomoć zavoja pričvršćenog medicinskom platnenom lepljivom trakom (flasterom), koji se dodatno dezinfikuju jodom neposredno pred početak hirurške intervencije.

Rez je postavljen dorzomedijalno, od tibio-tarzalnog zgloba pa sve do poslednje trećine falangealnih kostiju, gledano od proksimalnog ka distalnom delu ekstremiteta. Nakon preparacije tetiva, nerava i krvnih sudova plasirane su dve ravne čelične pločice. Ona koja je plasirana na centralnu tarzalnu kost je bila T-oblika, debljine 2 mm, uz pomoć čeličnih vijaka prečnika 2 mm i dužine 8–14 mm. Nakon postavljanja implantata, mekotkivne strukture su postavljene u pravilan anatomski položaj i pristupljeno je zatvaranju hirurške rane neresorptivnim koncem.

Slika 7. Priprema operacionog polja

Postoperativni tok i oporavak su prošli bez komplikacija uz analgeziju nestereoidnim antiinflamatornim lekom koji u sebi sadrži meloxicam u dozi 2,5 mg 1× dnevno u trajanju od 10 dana. Antimikrobna terapija je vršena cefalosporinskim preparatima treće generacije (ceftriaxon) u dozi 33 mg/kg TM u trajanju od 5 dana. Rana je previjana svakodnevno prvih 5 dana, a nakon toga više ne. Psu je bilo ograničeno kretanje i držan je u boksu. Izvođen je u šetnju samo na povodniku tokom prve tri nedelje. Pas je počeo da se oslanja na nogu trećeg dana nakon operacije da bi je osmog dana koristio uz minimalnu korekciju položaja i pokreta u odnosu na fiziološki hod. Nakon četiri nedelje, problemi su se sporadično pojavljivali samo nakon i u toku povećane fizičke aktivnosti.

ZAKLJUČAK

Za izvođenje složenijih ortopedskih zahvata je, pored posebne opreme, potrebno posedovati i određeno iskustvo koje se stiče sa godinama, kako rada u praksi tako i na edukacijama koje su najčešće u inostranstvu i za ovu vrstu rada moraju biti neposredne (radionice), kao i boravkom na usko-specijalizovanim klinikama. Sa druge strane, kada je prethodni uslovi ispunjeni, problemi su i dalje veliki: od finansijskog momenta značajnog za vlasnike pa do postoperativne brige i nege koja je dugotrajna i za koju mora da postoji dobra volja, kao i vreme koje sam vlasnik treba i (da li) može da izdvoji.

Fotografije korišćene u ovom tekstu su vlasništvo autora teksta iz arhive Veterinarske ambulante GUTA, osim slike 1. i slike 2. koje su uzete iz knjige „Anatomski atlas domaćih životinja“ autora Petera Popeska.